Congresorganisatie

Onderstaand vindt u het verslag van het eerste internationaal NAP-congres 22 en 23 april 2006 georganiseerd door het NGVH (eindredactie Luuc Christiaanse).

Verslagen en foto's

Provocatief coachen workshop van J. Wijnbergen d.d. 23-04-06

Verslag op achteraf verzoek van de congresleiding.

Mijn persoonlijk verslag.

Als laatste workshop kwam dit aan bod. Provocatief coachen was voor mij een onbekend gebeuren.

Al snel daalde mijn goede gevoel opgedaan tijdens het congres.

Op de vraag of hij de sheets op een hand-out had of een vorm van samenvatting kwam geen duidelijk antwoord, non- verbaal kwam een “ neen” over.

Zijn programma voor de middag stond op een flap. Twee kandidaat-cliënten om mee te oefenen werden in overleg ingepland.

Beknopt werd informatie gegeven over het ontstaan: als tegenreactie op het gehum en de afwachtende Rogeriaanse-houding heeft Frank Farrely deze strategie ontwikkeld.

Op zijn website, en ook tijdens de workshop vermelde dhr. Wijnbergen dat provocatief coachen uitgaat van totaal andere principes dan de gebruikelijke vormen van coachen! Op de website staat het helder vermeld, tijdens workshop heb ik dat niet zo klink en klaar gehoord. Nu, bij deze weten we dan alsnog waar het overgaat: Wat is nu provocatief coachen:

Ik citeer van de website van J. Wijnbergen: ”provocatief coachen vertegenwoordigt het archetype van de nar. De provocatieve coach heeft een basishouding van positieve acceptatie en waardering voor de cliënt zoals hij is. Maar binnen dat kader daagt hij de cliënt uit door diens zwakke punten tot in het belachelijke uit te vergroten, door absurde verklaringen en onhaalbare oplossingen aan te dragen, door allerlei ongunstige stereotype vooroordelen te gebruiken, door het non-verbale

gedrag van de cliënt op clowneske wijze te spiegelen, door de structuur volledig uit het oog te verliezen, door in te gaan op onderwerpen die de cliënt wil vermijden etc. Provocatieve coaching gaat ervan uit dat je de ezel aan zijn staart moet trekken als je hem vooruit wilt helpen, dat lachen over je problemen een prima medicijn is, dat zijwegen naar de kern leiden en dat mensen veerkrachtiger zijn dan je denkt. Het wordt moeilijker voor de cliënt om zijn belemmerende overtuigingen en negatieve zelfbeeld nog serieus te nemen. Door zich assertief tegen de coach te verdedigen leert de cliënt voor zichzelf op te komen, om zichzelf realistischer te bekijken en om genegenheid en waardering te uiten.”

Terug naar de workshop:

Een oefening in duo’s met de opdracht: neem een probleem en de ander benadert dit vanuit de vraag: “wat is het probleem”? Naar aanleiding van het antwoord reageert de ander met variaties op “wat is het probleem”? ; dit 10 keer.( een techniek die ook bij Enneagram-training gebruikt wordt). Doel is om te voelen of er irritaties, veranderingen e.d. plaatsvinden. Het is een oefening die in ieder geval interne feedback en informatie geeft.

Daarna was casus 1 aan de beurt. Er werd veel gelachen en dhr. Wijnbergen liet zien hoe hij provocatief werkt. Of de “client” iets wijzer is geworden? Ik wel.

Bijvoorbeeld: “de basishouding van positieve acceptatie en waardering zoals de client is”: Dhr Wijnbergen heeft een warme stem. M.i. helpt dat. Verder heb ik vooral het uitwerken van het archetype van de nar gezien. Vermijdend gedrag werd fors geconfronteerd en kwam meer over als geen respekt voor de grens van client; er werd ongevraagd lichamelijk aangeraakt; lachen werd meer belachelijk. Ik realiseer me nu dat de psychotherapeut in me, gebonden aan ethische codes, deze kritiek geeft, en mogelijk dat de provocatieve coach een andere set aan codes kent.

Volgende oefening: in drietallen weer een probleem bespreken waarbij de interventie moest gaan richting: geweldig dat jij dit probleem hebt, een verrijking of iets in die trant. Nou goed opgewarmd omdat ik fors geiiriteerd was( teleurgesteld dat dit voor mij bijzonder professionele 1^e ECP-congres deze wantoon had, lukte deze opdracht binnen de twee minuten. Bij twee oefengenoten lukte dat ook. Dit voelde bij mij als ‘kunstje gedaan, slag gewonnen, oorlog verloren’.

Daarna casus twee. Ook hier gebeurde in grote lijnen wat in casus één gebeurde. Het lukte deze cliënt wel beter om ongewenst thema als ongewenst helder te communiceren. Of deze cliënt er wijzer van geworden is weet ik niet.

Ik wel: Deze vorm van coachen is niet voor mij weggelegd. Het kopje boven introductietraining provocatief coachen: “worden uw briljante adviezen ook zo vaak door domme, luie cliënten in de wind geslagen? OK, u wordt gelukkig per uur betaald, maar toch…Dus als u nog aftrekposten nodig hebt en u wilt iets nieuws proberen, kom dan een dagje lachen bij provocatief coachen. Wie weet, misschien helpt het”. Ik weet nu dat ik voor lachen bijvoorbeeld een theater een betere plek vindt, en dat ik zorgend confronteren zoals we dat in de Transactionele Analyse leren, mij beter past, ik ook passender vindt.

Het geplande onderdeel: wonderbare genezing? IK WEET DE NAAM NIET PRECIES MEER Ging niet door ivm slechte tijdsbewaking en uitlopen van de oefeningen.

Onder het voordragen van Wiebe Veenstra (knap dat hij het publiek toch snel wist te pakken na deze workshop, en inderdaad Wiebe het zwaard snijdt aan twee kanten,) ging dhr. Wijnbergen af door de zijdeur, verliet het congres dus twintig minuten voor het einde.

Het achteraf verslag schrijven heeft mij geholpen om de structuur van deze werkwijze in het oog te krijgen. Zo is het al met al toch leerzaam voor me geworden

Ans Gielen

Amersfoort 26-4-2006